દેશી ધમાચકડી

કિષ્ના, પ્લીઝ સ્પોઈલ ધ મૂવી

Posted in ગમ્મત, હાસ્ય by અશ્વિન on ઓગસ્ટ 11, 2011

હું અને મારો મિત્ર, કુટુંબ-કબીલા સાથે, ફિલ્મ “ઝિંદગી ના મિલેગી દોબારા” જોવા ૨-૩ અઠવાડિયા પહેલા ગયા હતા.
ફિલ્મ બહુ જ કંટાળાજનક છે. લોકો ને શું હવે કોઈ નવી થીમ નહી મળતી હોય કે એ જ ચીલાચાલુ વસ્તુ પીરસ્યા કરે છે?
આખા મુવીનો કોઈ એવો ટ્રેક જ નથી કે આપણ ને એમ થાય કે અંત સુધી આ જોઈએ.
ફિલ્મ પૂરી થઇ જાય ત્યારે આપણ ને લાગે કે અત્યાર સુધી આપણ ને શું કામ બેસાડ્યા હતા અને આ ક્યારેય બરાબર ચાલુ જ થઇ ના હતી ત્યાં તો પૂરી પણ થઇ ગઈ.
૩ જણા ૩ રમતો રમે કે જેને “એડવેન્ચર સ્પોર્ટસ” કહે છે.
એક જણ ને થોડા સમય પછી અવઢવ થાય કે પોતાનું વેવિશાળ તો થયું પણ લગ્ન કરી શકે એ માટે એ ઢાંઢો હજી તૈયાર નથી.
બીજો એક જણ પોતાના અસલી પિતા ને શોધ્યા કરે છે અને મળ્યા પછી ખબર પડે છે કે એ લસણ નોતો મળ્યો એ જ બરાબર હતું.
ત્રીજો માણસ પોતાના ધંધા/બિઝનેસ પાછળ ગાંડો છે અને ઘણા બધા પૈસા કમાઈને ૪૦ વર્ષ પછી તેને નિવૃત્ત થવું છે.
બધી કંટાળાવાળી ડાયલોગબાજી માં વચ્ચે વચ્ચે હથોડાછાપ શાયરીઓ/કવિતાઓ આવ્યા કરે પાછી.
આ બધું ચાલી રહ્યું હતું ને અમે “હવે આવ્યા જ છીએ તો પૂરું કરીએ” ના ધોરણે બેઠા હતા.
તે દરમિયાનમાં એક મસ્ત મજા નો પ્રસંગ બની ગયો અને થિયેટર માં બેઠેલા બધા પ્રેક્ષકો ખડખડાટ હસી પડ્યા(અત્રે નોંધનીય છે કે આ થિયેટર ગુજરાતીઓ નું ગઢ ગણાય એવા વિસ્તાર માં આવેલું હોવાથી મોટા ભાગ ના પ્રેક્ષકો ગુજરાતી હતા).
જયારે ફિલ્મ શરૂ થાય ત્યારે આપણે બધાએ પેલી “પ્લીઝ, ડોન્ટ સ્પોઈલ ધ મૂવી બાય એડીંગ યોર ઓન સાઉન્ડટ્રેક” વાળી જાહેરાત તો જોઈ જ હશે.
ઘણા સ્ટેન્ડઅપ કોમેડીયનોને અમુક ડાયલોગબાજીમાં પોતાના ડાયલોગ ઘુસાડીને મિમિક્રી કરતા પણ આપણે જોયા/સાંભળ્યા જ છે.
પણ ખરેખર એવું ચાલુ મુવી માં અજાણતા બને ત્યારે તે કેટલો આનંદ આપે એનો અનુભવ આ વખતે થયો.
બન્યું એવું કે, એક વધુ પડતું ગંભીર(!!), એક પુત્ર(ફરહાન) અને તેના નાજાયઝ બાપ(!!)(નસીર) વચ્ચે ના બોરિંગ સંવાદ વાળું, દ્રશ્ય ચાલી રહ્યું હતું અને બધા ને બગાસા આવતા હતા.
તે જ વખતે મારા મિત્ર ના બંને પુત્રો, આર્યન અને કિષ્ના, પાણી ની બોટલ માટે કંઈક ઝગડતા હતા. એ લોકો નું ઝગડવાનું જો કે શાંતિ પ્રિય રીતે, બીજા લોકો ને ના સંભળાય એમ, ચાલતું હતું.
પણ અચાનક કિષ્નાનો બાટલો ફાટ્યો હશે કે તેનો અવાજ એક શબ્દ માટે જરા મોટો થઇ ગયો અને ફિલ્મ માં ચાલતા સંવાદ સાથે સરસ રીતે મિશ્ર થઇ ગયો કે જેને લીધે હાસ્ય ની એક લહેરખી પ્રસરી ગઈ.
આ રહ્યો એ ગંભીર સંવાદ:

नसीर:   तुम्हारे बारें में कई दफा सोचा मैंने…की…कभी न कभी, कही न कही शायद तुमसे मुलाकात होगी. पर ये नहीं समज पाया कभी भी की तुमसे मिलूँगा तो कहूँगा क्या.

फरहान:    सच कहिये.

नसीर:    सच होता क्या है. सब का अपना अपना वर्ज़न होता है सच का.
लुक, में पच्चीस साल का था. राहिला शायद मुझसे १-२ साल छोटी थी. उस उम्र से किसको ख्याल आता है कल का. We were just kids.
एक दिन राहिला ने मुझे बताया की She is expecting a baby. में उस जिम्मेदारी के लिए तैयार नहीं था. अब भी नहीं हूँ.

કિષ્ના:    ખોટું બોલે છે.

Advertisements

દેવ, ચૂપ રહેવું, જમવું ને એવું બધું…

Posted in ગમ્મત, દેવ, હાસ્ય by અશ્વિન on ડિસેમ્બર 30, 2010

હું, મારો ૫ વર્ષનો પુત્ર દેવ અને ઇંડિયા થી હમણાં આવેલા મારા પપ્પા, કાલે જ પૂરી થયેલી ભારત-દક્ષિણ આફ્રિકા વચ્ચે રમાયેલી બીજી ટેસ્ટ મેચ ની હાઈલાઈટ્સ જોતા હતા.
ક્રિકેટ માં હજુ નવી નવી (અ)સમજણ ધરાવતા દેવ ને ચોક્કા-છગ્ગા મારે તો જ મજા આવે બાકી થોડી વાર બેસી ને ઉભો થઇ જાય અને એની પ્રવૃત્તિ ચાલુ કરી દે.
હાઈલાઈટ્સ જોતા જોતા રાબેતા મુજબ દેવ ના સવાલો નો મારો ચાલુ હતો.
હું મોટા ભાગે ભોળા(!) અને નિર્દોષ ભાવે એના લગભગ બધા સવાલો ના જવાબો આપવાની બાહોશ કોશિશ કરતો હોવ છું અને સાથે સાથે એ પણ ધ્યાન રાખતો હોવ છું કે જવાબ આપતી વખતે નાના છોકરા ને પટાવતા હોઈએ એમ જવાબો ના ગોટા ના વાળું પણ હકીકત માં જે સાચું હોય તે સમજાવવાનો પ્રયત્ન કરું.

તો આ રહ્યા દેવના સવાલો, મારા જવાબો અને દેવના પ્રતિ-સવાલો:

સ: આણે કેમ હેલ્મેટ પહેરેલી છે અને બીજા બધાએ નથી પહેરી?
જ: એ બેટિંગ કરે છે ને એટલે એના તરફ સ્પીડ માં બોલ આવે ત્યારે એને વાગી ના જાય એટલે. બીજા બધા ફિલ્ડીંગ કરે અને બોલ આવે ત્યારે પકડવાનો હોય.

સ: (શોર્ટ લેગ પર હેલ્મેટ પહેરી ને ઉભેલા પુજારા ને જોઈ ને) તો આની પાસે તો બેટ નથી તોયે એણે કેમ હેલ્મેટ પહેરી છે?
જ: એણે એકદમ બેટ્સમેન ની નજીક ઉભું રહેવાનું હોય એટલે બોલ વાગી ના જાય એટલે.

સ: આણે કેમ પાટો બાંધ્યો છે? એને વાગ્યું હોય એટલે?
જ: ના એણે હાથ ના પેડ બાંધ્યા છે, હાથ માં વાગે નહિ ને એટલે.

સ: આ કોણ છે? (૨-૩ ખેલાડી સામે જોઈ ને)
જ: આ સચિન છે, આ ઝહિર ખાન છે, આ ધોની છે.

સ: (એ સવાલ કે જેનો પ્રતિ-સવાલ એકદમ અઘરો હતો અને જેણે મને આ પોસ્ટ લખવા પ્રેર્યો, હજી હસવું આવે છે) શ્રીસાંત(કે શ્રીસંત) સામે જોઈ ને, આ કોણ છે?
જ: એ શ્રીસાંત છે.

સ: (૫-૧૦ સેકંડ પછી) કેમ એ ચૂપ રહે એટલે?
જ: …….. (મને ખબર ના પડી એના બાઉન્સર સવાલ ની અને મારું ધ્યાન જોવામાં હતું)

સ: કેમ પપ્પા, એ ચૂપ જ રહેતો હોય એટલે?
જ: ના એ ક્યાં ચૂપ રહે છે. એ તો બહુ ધમાલ કરે.

હવે મારી પત્ની જે અત્યાર સુધી મૂક હતી, એને દેવ નો બાઉન્સર સમજાયો અને મને સમજાવ્યું.
હું શ્રીસાંત એમ બોલ્યો, એમાં પાછળ નો “સાંત” શબ્દ દેવ ને “શાંત” જેવો લાગ્યો.
એટલે એને થયું કે આ બાળક એની સરખામણીમાં વધુ શાંતિ રાખતો હશે અને ચૂપ રહેતો હશે.
તેથી તેણે ઉપર મુજબ નો સવાલ કર્યો. અમે લોકો એટલું હસ્યા કે હજુ આજે પણ એ પ્રસંગ યાદ કરી ને હું હસું છું.

આગળ વધીએ:
સ: (લંચ ના સમય પર બધા ખેલાડી ચાલવા માંડ્યા એ જોઈ ને) આ બધા ક્યાં જવા માંડ્યા?
જ: લંચ નો સમય થયો એટલે બધા જમવા જાય છે.

સ: એ લોકો પણ જમે?
જ: જમે તો ખરા જ ને બેટા. બરાબર જમે નહિ તો બરાબર રમી ના શકે.

સ: ક્યાં જમવા જાય એ બધા?
જ: ત્યાં એનો અલગ રૂમ હશે જમવા માટેનો એમાં.

સ: એ લોકો શું જમે?
જ: એ તો એ લોકો જે ખાતા હોય એ હશે બધું, રોટલી ને શાક ને એવું બધું…

સ: આપણને કેમ નથી બતાવતા એ લોકો જમે તે.
જ: (મન માં કીધું આપણે અહી એ લોકો ક્રિકેટ રમે એ જોવાના પૈસા અને સમય ખર્ચીએ છીએ, નહિ કે એ લોકોએ ગળચવા માટે કઈ પદ્ધતિ વિકસાવી છે એ જોવા…) આપણ ને એ ના બતાવે બેટા. એ લોકો રમતા હોય એ જ બતાવે.

ચૂને ચૂને પે લિખા હે લગાનેવાલે કા નામ

Posted in શું વાત કરો છો, હાસ્ય by અશ્વિન on એપ્રિલ 23, 2009

હમણા ઍક થોડીક હટ કે(મારા માટે હટ કે, બાકી જે લોકો ઍ આમા પીઍચડી કર્યુ છે તેને માટે તો આ સદી ઑ પુરાણુ છે) વાત જાણવા મળી.
તમને ખબર હોય તો(હોય તો ઍટલે તમે કહેવા શુ માંગો છો…અમને બધી ખબર છે ભાઈ) આપણે જ્યારે કોઈ ને પત્ર લખીઍ ત્યારે ઍમા નીચે પ્રમાણે ના સ્ટેપ્સ આવે

1. કાગળ લખો.
2. કવર ઉપર વચ્ચે જેને પત્ર મોકલવાનો હોય તેનુ સરનામુ લખો.
3. કવર ઉપર ડાબી બાજુ ખૂણા માં લખનાર ઍટલે કે મોકલનાર નુ સરનામુ લખો.
4. અને પછી જરૂરી ટીકીટ(સ્ટેમ્પ) લગાડો.
5. ને પત્ર પોસ્ટ બૉક્સ માં નાંખી આવો(અહીયા અમેરિકામાં ત્રણ પેટી ઑ બાજુ બાજુ મા રાખી હોય જેમા ઍક ટપાલ પેટી હોય, ઍક રીલે પત્ર ની પેટી અને ત્રીજી કચરા પેટી હોય ને ઘણા અક્કલ ના મઠ્ઠા કચરા પેટી માં નાંખી આવે પત્ર)

સરસ, ચાલો પત્ર પોસ્ટ થઈ ગયો. હવે કરો ખાઈ પી(!!) ને જલસા.

પણ અહીયા અમેરિકા માં અમુક(ઉપર જણાવ્યા મુજબ ના પીઍચડી) લોકો કવર ઉપર સ્ટેમ્પ લગાડવાને બદલે ચૂનો લગાડે છે(ટપાલ ખાતા ને).

દાખલા તરીકે કોઈ ને ત્યાં ઍમના સુપુત્ર ના લગ્ન હોય અને 200-300 કંકોત્રી મહેમાનો ને પોસ્ટ કરવી હોય તો કેવી રીતે કરે.
ઉપર દર્શાવ્યા મુજબ ની પધ્ધતિ આ કિસ્સા માં નીચે મુજબ હોય-

1. કંકોત્રી માં નામ લખો.
2. કવર ઉપર વચ્ચે To માં પોતાનુ ઍટલે કે લખનાર નું સરનામુ ઠોકો.
3. કવર ઉપર ડાબી બાજુ ખૂણા માં From તરીકે જેને કંકોત્રી મોકલવી હોય તેનુ સરનામુ ઠોકો.
4. ટપાલ ખાતા ને ચૂનો લગાડવાનુ નક્કી કરો.
5. ને કંકોત્રી વાળુ કવર પોસ્ટ બૉક્સ મા નાંખી આવો(આ કેસ માં માનવી ઉપરોક્ત પદાર્થ કંકોત્રી તરીકે હોવાથી ભુલ કર્યા વગર 100% સાચુકલી પેટી માં જ નાંખશે)

હવે જ્યારે ટપાલ ખાતા પાસે આ વગર ટીકીટ ના નંગ આવે ત્યારે સીધો જ From વાળા સરનામા ઉપર સિક્કો લગાવે(કે લસણ, ટીકીટ તો લગાય) ને ઈ સરનામે મોકલી દે.

ઍ……….ય ને પછી ધૂબાકા.

જેને કંકોત્રી મોકલવાની છે તેને તો મળી ગઈ અને જેના લગ્ન થવાના છે ઍના થઈ પણ જશે જાહેર જનતા ને ચૂનો લગાડી લગાડી ને.

આવા સામાજ ઉપયોગી ઉત્પાદન ના કાર્યો મા પીઍચડી કરવા વાળી મોટા ભાગની પ્રજા ગુજરાતી હોય તેની ચોખવટ કરવી પડે ખરી?!!!

તમે આવુ નો કરતા અહીયા જોઈ ને હો બાપલા, નહિતર પોસ્ટ ખાતા વાળા મારો કાન્ઠ્લો પકડશે કે શું બધાને અળવીતરા ધંધા બતાવો છો બેઠા બેઠા…