દેશી ધમાચકડી

છેલ્લા ૭ મહિના ની થોડીક નોંધો

Posted in અંગત, દેવ, શુભ, Parents by અશ્વિન on ઓગસ્ટ 5, 2011

૭ મહિના જેવો લાંબો સમય વીતી જવા પામ્યો છે છેલ્લી પોસ્ટ લખ્યાને.
આ રહી અમુક નોંધો/વિશેષ નવા-જૂની આ ૭ મહિના ની:

– મારા મમ્મી-પપ્પા ભારત થી ગયા ડીસેમ્બર માં અમેરિકા આવ્યા હતા.
તેઓને નોર્થ-ઇસ્ટ માં ન્યુ-યોર્ક, વોશિન્ગટન, શેનેન્ડોહ વેલી(વર્જીનીયા માં) નો સ્કાય-લાઈન ડ્રાઈવ, નાયગ્રા ફોલ્સ વગેરે જેવા સ્થળો ની સફર કરાવી.
ઘણી જગ્યાઓ, સમય ના અભાવે અને મારા ઓફીસમાંથી સમય ના મળવાના કારણે, બાકી રહી ગઈ છે પણ તે હવે બીજી વાર જયારે તેઓ આવે ત્યારે લેવામાં આવશે.
– તેઓ ને અહી ફરવામાં ઘણો જ આનંદ આવ્યો અને નવો દેશ, નવી સંસ્કૃતિને નજીક થી જોવાનો તેમનો અનુભવ પણ સારો રહ્યો.
– ઘણા લાંબા સમય પછી મેં મારા પપ્પા સાથે બેસી ને થિયેટર માં ફિલ્મ જોઈ. એમને હંમેશાથી એક્શન મુવી જોવાનો શોખ રહ્યો છે અને એ સમયે થિયેટરમાં ચાલતી નવી એક્શન મુવી “ફાસ્ટ-ફાઈવ” હોવાથી અમે તે જોઈ.
– અને હા મારા મમ્મી ને પણ ખુબ જ મજા આવી. એમને જો કે તેમના ૩ પુત્રોમાંથી કોઈ એક અને પૌત્ર કે પૌત્રી સાથે હોય પછી બીજી કોઈ વસ્તુ ની ખાસ ઈચ્છા નથી હોતી. અને એમાય તેમની ખુશી અનેકગણી વધી ગઈ એટલે પૂછવું જ શું.
– હા, મારી પત્ની એ સરસ ફૂલ જેવા બીજા પુત્ર ને ૩ જાન્યુઆરી, ૨૦૧૧ ના દિવસે જન્મ આપ્યો.
અમે એનું નામ “શુભ” રાખ્યું છે.

Shubh

મારો પુત્ર શુભ


હવે એ ૭ મહિના(૩ ઓગસ્ટે) નો થઇ ગયો છે અને મોટા ભાઈ “દેવ” સાથે તેણે પણ ધમાલ-મસ્તી ચાલુ કરી છે ધીમે ધીમે.
શરૂઆત ના ૨-૩ મહિના અમને બધાને આખી આખી રાત જગાડીને રાતા પાણી એ રોવડાવેલા આ કુંવરે.
પણ હવે એ ખરેખર ઘણો જ ડાહ્યો થઇ ગયો છે.
– વધુ નવા-જૂની માં, ગયા ફેબ્રુઆરીમાં, મધ્યમ-વર્ગ ની માનીતી કહી શકાય એવી નવી-નક્કોર SUV કાર “ટોયોટા RAV-4” ખરીદવામાં આવી છે. ઘણી બધી વૈભવી કંપની ની કારોની ટેસ્ટ ડ્રાઈવ લીધા પછી આપણી ઔકાત મુજબ હમણાં તો આ કાર પર પસંદગી ઉતારવામાં આવી છે.

દિવાળીનું અનોખું આશ્ચર્ય…

Posted in અંગત, ગમ્મત, દિવાળી, શું વાત કરો છો, હાસ્ય by અશ્વિન on નવેમ્બર 12, 2010

દિવાળીમાં ઘણા લોકો ને અલગ અલગ અનુભવો કે આશ્ચર્યો થતા હોય છે.
મને પણ એક આવો અનુભવ આ દિવાળી માં થયો.
વાત ખાસ મોટી નથી કે એટલી અનોખી પણ નથી. બીજા ને પણ આવા અનુભવો થયા હશે કે આવું બનતું રહેતું હશે.
ગયા જુલાઈ મહિના માં અમે લોકો ભાડાનાં બીજા ઘરમાં રહેવા આવ્યા. ટાઉન એ જ છે પણ દેવ ની સ્કુલની થોડી વધુ નજીક ઘર લીધું.
ભારતની જેમ અહીં દિવાળી ધામધૂમથી કે જાહેર માં ફટાકડા ફોડી ને ઉજવવામાં આવતી નથી.
એટલે દિવાળીની સાંજે શેરીમાં રોજ ની જેમ એકદમ(પેલું કહેવાય ને કે… નિરવ) શાંતિ હતી. મારી પત્ની ૪-૫ દિવસ થી રોજ બહાર દીવા કરતી અને બારી પર નાની લાઈટ વાળી એક સિરીઝ પણ લગાડી હતી.
દિવાળી ની સાંજના સાતેક વાગ્યા હશે અને હું હજી ઓફીસથી ઘરે આવ્યો ન હતો.
અચાનક કોઈકે ડોરબેલ વગાડી.
મારી પત્નીએ બારણું ખોલીને જોયું પણ કોઈ દેખાયું નહિ. આમ તેમ જોયું પણ કોઈ હતું જ નહિ.
બારણાની બહાર એક બેગ પડેલી જોઈ. એને ડર લાગ્યો કે આ કોણ આવી બેગ આ રીતે મુકી ને જતું રહ્યું.
ન્યુ યોર્ક ની સબ-વે ટ્રેનમાં વારંવાર જાહેરાત થયા કરતી હોય છે કે તમને કોઈ પણ જગ્યા પર બિનમાલિકી ની શંકાજનક વસ્તુ કે બેગ કે એવું કંઈ પણ દેખાય તો ચુપ ના રહેવું પણ તુરંત પોલીસ ને જાણ કરો.
મારી પત્ની થોડી ગભરાઈ ગઈ અને તરત બારણું બંધ કરી દીધું. ટ્રેન વાળી જાહેરાત ને માન આપીને તેણે ચુપ ન રહેતા તરત પોલીસ ને તો નહિ પણ મને ફોન કર્યો.
પણ એ દરમિયાનમાં હું ઘરે પહોંચી ગયેલો અને ડોરબેલ વગાડી.
હજુ થોડીક વાર પહેલા જ તે બહાર તપાસ કરી ને અંદર ગયેલી અને તરત ફરી ડોરબેલ વાગી એટલે એ ગભરાઈ.
ફોનમાં મેં કહ્યું કે હું છું, બારણું ખોલવાની કૃપા થાય તો અંદર આવું.
મારી નજર નીચે પેલી બેગ પર ગઈ. મારી પત્ની એ બારણું ખોલ્યું અને કહ્યું કે હમણાં કોઈકે ડોરબેલ વગાડી પણ બહાર કોઈ ના હતું અને કોઈ આ બેગ મુકી ને જતું રહ્યું.
મને કુતુહલ થયું કે આ વળી શું નવું ગતકડું છે.
પણ ટ્રેન વાળી જાહેરાત ને માન આપી ને હું પણ થોડો સાવચેત થયો અને પેલી બેગ માં શું છે એ જોવા લાગ્યો.
ઉપર એક કાર્ડ દેખાયું. કાઢી ને વાંચ્યું. વાંચ્યા પછી આખી પોલ ખુલી અને અમે લોકો ઘણું હસ્યા.
ના, એ કોઈ પ્રતિકુળ ઋતુવાળું એપ્રિલ ફૂલ ન હતું.
એ એક ગિફ્ટ બેગ હતી અને તેમાં ડ્રાય-ફ્રુટ્સ અને એક પાઈનેપલ હતું.
એ કાર્ડ માં લખ્યું હતું કે:
વહાલા નવા પડોશી, શેરી માં તમારું સ્વાગત છે. હેપ્પી દિવાળી(ફેસ્ટીવલ ઓફ લાઈટ્સ). હવે અમને ખબર પડી કે બારી પર તમે લાઈટ કેમ લગાડી છે. તમારી સામે ના ઘર વાળા.. બોબ અને રોઝમેરી.
આ બોબભાઈ અને રોઝમેરીબેન તો ગઝબ નીકળ્યા. એલા કંઈક શુભેચ્છા પાઠવવા આવ્યા છો તો ડોરબેલ વગાડ્યા પછી બારણું ખુલે ત્યાં સુધી ઉભા તો રહો.
આમને આમ છોકરાવ નો જીવ લેશો શું?(બચ્ચે કી જાણ લોગે ક્યાં…વાળું)
મેં વળી બહાર નીકળી ને જોયું કે સામે કોઈ દેખાય તો એક વાર આભાર તો વ્યક્ત કરું. પણ બસ એજ નિરવ શાંતિ અને અંધારિયું વાતાવરણ. કોઈ દેખાય તો આભાર વ્યક્ત કરીએ ને.
એ દિવસ થી લઇ ને આજ સુધી જયારે પણ ઘર ની બહાર નીકળું ત્યારે સામે જોઉં કે પેલા બોબભાઈ કે ગુલાબીબેન દેખાય તો થેંક યુ તો કહીએ. પણ કોઈ દેખાય તો ધોળિયા શેના.
મને ખુશી એ વાત ની થઇ કે આ લોકો ને ધીમે ધીમે હવે ખબર તો પડે છે કે દિવાળી એ એક પ્રકાશ/તેજ નો અને આપણા માટે કેટલો મોટો તહેવાર છે.

અપડેટ: આખરે બોબભાઈ અને રોઝમેરીબેન નો પત્તો લગાવી ને ક્રિસમસ પર એક ભેટ આપી દીધી છે.

વાહ! મારા બેટા ની સિક્સર…

Posted in અંગત, હાસ્ય by અશ્વિન on મે 25, 2009

ત્રણ દિવસ ના લોંગ વિકએન્ડમાં મારા મિત્ર પરેશ ને ત્યાં કનેક્ટીકટ ગયા હતા.
આ ઉનાળાનું પહેલું, સારા હવામાનવાળું, લોંગ વિકએન્ડ હોવાથી રસ્તા પર વાહનો નો ચક્કાજામ સર્જાયો હતો. ૧૩૪ માઈલનું અંતર કાપવા માટે ખાસ્સા ૪-૪.૫ કલાક નો સમય લાગ્યો.
એટલે રસ્તામાં એક સર્વિસ એરિયામાં થોડા હળવાફૂલ થવા થોડીક વાર રોકાયા.
ત્યાં એક આઈસ્ક્રીમની દુકાન પર લાગેલા આઈસ્ક્રીમના રળિયામણા દ્રશ્યો(ફોટા) જોઇને મારો ત્રણ વર્ષનો પુત્ર દેવ બોલ્યો – “મમ્મી, અહિયાં આઈસ્ક્રીમ ના હોય પણ ખાલી એના ફોટા જ હોય ને?”
હું અને મારી પત્ની, એની વાત સાંભળીને ઘણું હસ્યા અને એ પણ યાદ આવ્યું કે આવું ક્યારેક અમે એને, એ જયારે વધુ નાનો હતો અને તેને શરદી હતી ત્યારે, એકાદ વાર કહેલું. મારા બેટા ને બધું બરાબર યાદ છે હો માળું અને બધું હવે અમારી પર ઠોકે છે લાગ જોઈ જોઈ ને.
દેવ

મારો પુત્ર દેવ